YETER SOZ ALLAH;INDIR ALLAHA ulasmayi dileyin yolculuk baslasin birakin gemiyi ALLAH kullansin

mutluluk sohbetinde birlikteyiz. Allahû Tealâ bütün insanları mutlu olsunlar diye, saadeti yaşasınlar diye yaratmıştır. Hepinizin yaratılış sebebi aynıdır, sevgili kardeşlerim. Allahû Tealâ hepinizin mutlu olmasını ister. Bunun için Allah’a kul olmanızı ister.
Mutluluk, Allah’a kul olmanın standartları içinde mümkündür ve sadece o istikamette gelişir. Allah’a ulaşmayı dileyeceksiniz! ancak dilerseniz Allah’ın kulu olabilirsiniz. Bu ise mutluluğa mutlak olarak imzanızı atmanız demektir. Çünkü Allahû Tealâ o noktadan itibaren sizi teslim alır.
Kim Allah’a ulaşmayı dilerse; Allah onun bu dileğini anında işitir, bilir ve görür. Ve derhal o kişi üzerinde Rahîm esmasıyla tecelli eder. Bu tecelli o kişinin mutluluğunun başladığını ifade eder. Çünkü Allahû Tealâ kişiyi kontrolü altına almıştır. O kişiyle şeytanın arasındaki bütün ilişkileri bir anda sıfırlamıştır. Artık şeytan Allah’a ulaşmayı dileyen kişiye hiçbir şey yapamaz, dişlerini geçiremez, onu rahatsız edemez. Allahû Tealâ şeytanın o kişiye olan müracaatını keser:

24/NUR-21: Yâ eyyuhellezîne âmenû lâ tettebiû hutuvâtiş şeytân(şeytâni), ve men yettebi’ hutuvâtiş şeytâni fe innehu ye’muru bil fahşâi vel munker(munkeri) ve lev lâ fadlullâhi aleykum ve rahmetuhu mâ zekâ minkum min ehadin ebeden ve lâkinnallâhe yuzekkî men yeşâu, vallâhu semî’un alîm(alîmun).
Ey âmenû olanlar, şeytanın adımlarına tâbî olmayın! Ve kim şeytanın adımlarına tâbî olursa o taktirde (şeytanın adımlarına uyduğu taktirde) muhakkak ki o (şeytan), fuhşu (her çeşit kötülüğü) ve münkeri (inkârı ve Allah’ın yasak ettiklerini) emreder. Ve eğer Allah’ın rahmeti ve fazlı sizin üzerinize olmasaydı (nefsinizin kalbine yerleşmeseydi), içinizden hiçbiri ebediyyen nefsini tezkiye edemezdi. Lâkin Allah, dilediğinin nefsini tezkiye eder. Ve Allah, Sem’î’dir (en iyi işitendir) Alîm’dir (en iyi bilendir).

Kim Allah’a ulaşmayı dilerse, şeytanın adımlarına tâbî olmaktan otomatik olarak kurtulmuştur.
Herkes kurtulabilir, Allah’a ulaşmayı dilemek bunun için yeterlidir. Şeytanın üzerinizdeki tesiri bir anda Allahû Tealâ tarafından sıfırlanır, derhal pozitif bir alana girersiniz sevgili kardeşlerim, can dostlarım, gönül dostlarım. Böylece hepiniz için Allah’ın indinde mutluluk olayı başlamıştır. Mutluluğunuz ruhunuzun Allah’a ulaştığı noktaya kadar kesintisiz olarak devam edecektir. Çünkü Allah’ın sözü vardır, buyuruyor ki:
“Kim Bana ulaşmayı dilerse Ben onu mutlaka Kendime ulaştırırım.”
İşte iki âyet-i kerime:

13/RAD-27: Ve yekûlullezîne keferû lev lâ unzile aleyhi âyetun min rabbih(rabbihi), kul innallâhe yudillu men yeşâu ve yehdî ileyhi men enâb(enâbe).
Ve kâfirler: “Ona, Rabbinden bir âyet (mucize) indirilse olmaz mı?” derler. De ki: “Muhakkak ki Allah, dilediği kimseyi dalâlette bırakır ve O’na yönelen kimseyi Kendine ulaştırır (hidayete erdirir).”
42/ŞURA-13: Şerea lekum mined dîni mâ vassâ bihî nûhan vellezî evhaynâ ileyke ve mâ vassaynâ bihî ibrâhîme ve mûsâ ve îsâ, en ekîmûd dîne ve lâ teteferrekû fîh(fîhi), kebure alel muşrikîne mâ ted’ûhum ileyh(ileyhi), allâhu yectebî ileyhi men yeşâu ve yehdî ileyhi men yunîb(yunîbu).
Dînde, onunla Hz. Nuh’a vasiyet ettiğimiz (farz kıldığımız) şeyi (şeriati); “Dîni ikame edin (ayakta, hayatta tutun) ve onda (dînde) fırkalara ayrılmayın.” diye Hz. İbrâhîm’e, Hz. Musa’ya ve Hz. İsa’ya vasiyet ettiğimiz şeyi sana da vahyederek, size de şeriat kıldık. Senin onları, kendisine çağırdığın şey (Allah’a ulaşmayı dileme) müşriklere zor geldi. Allah, dilediğini Kendisine seçer ve O’na yöneleni, Kendisine hidayet eder (ruhunu hayatta iken Kendisine ulaştırır).

Sevgili kardeşlerim, can dostlarım, gönül dostlarım görülüyor ki Allah ile olan ilişkilerimizde, Allahû Tealâ hepimiz için müjdeler veriyor ve “En çok sıkıldığınız şey mutsuzluk değil mi? Sizi mutsuzluk denilen o kafesten, o hapishaneden Ben kurtaracağım. Ama sizden küçücük bir şey istiyorum. Kalbinizden bir dilekle, ruhunuzu Bana ulaştırmayı dilemenizi istiyorum. Bunu yaparsanız o zaman Ben, sizin üzerinizde Rahîm esmasıyla tecelli ederim.” buyuruyor.
Allah’ın Rahîm esmasıyla tecelli ettiği bir insan olduğunuz andan itibaren mutluluk sizin içindir sevgili kardeşlerim. Çünkü Rahîm esmasıyla tecelli, şeytanın size azap vermesine, sizi huzursuz etmesine, size sıkıntı vermesine kesin olarak mani olur. Bu noktada şeytan size hiçbir şey yapamaz sevgili kardeşlerim, huzursuz olmazsınız. Allahû Tealâ sizin üzerinizde Rahîm esmasıyla tecelli ettiği zaman size ardarda furkanlar verir.
Allah’a ulaşmayı dilemeyen bir insan kördür, sağırdır, dilsizdir, Allah’ın âyetlerinden gâfildir, gideceği yer cehennemdir. Şu dünya üzerindeki titri, sahip olduğu ilim ne olursa olsun ölçü budur. Ölmeden evvel ruhunu Allah’a ulaştırmayı dilemeyen bütün insanlar kördür, sağırdır ve dilsizdir. Kendilerine tebliğ mutlaka yapılmıştır ama ilgilenmemişlerdir. İlgilenmedikleri için Allah, onların basar isimli görme hassalarının üzerine gışavet adlı bir perde çekmiştir. Onların sem’î isimli işitme hassalarını mühürlemiştir. Onların kalplerindeki idrak hassalarını mühürlemiştir ve kişinin kalbine ekinnet koymuştur (idraki önleyen ilâhi kompüter). Böyle bir insan mutsuzdur, huzursuzdur, sıkıntılıdır.
Sevgili kardeşlerim, bizim söylediğimiz mutluluk belki birçok insanın algıladığı mutluluktan farklıdır. Herhangibir olay karşısında aldığınız hazzı, mutluluk zannetmeyin. o, olaydan duyduğunuz memnuniyeti ifade eder, sevinci ifade eder ama mutluluk değildir. Mutluluk, ömür boyunca devam edecek olan kesintisiz bir vetire veya ne kadar mutluysanız o kadar süre devam edecek olan bir vetiredir. Allah’a ulaşmayı diledikten, ruhunuzu Allah’a ulaştırdığınız güne kadar, Allahû Tealâ sizi mutlaka mutlu kılacaktır. Bu süreç, 5-6 aylık bir süreçtir (Bizim seyri sülûkumuz bir buçuk yıl sürmüştü). Siz; bugünün nesli, gerçekten bahtlı bir nesilsiniz. Çünkü sizlerin seyri sülûkunuz 5-6 aylık bir devrede tamamlanır.
Seyri sülûk, ruhunuzun vücudunuzdan ayrılarak Allah’a doğru bir yolculuğu gerçekleştirmesi ve Allah’ın Zat’ına ulaşmasıdır. Hepinizin üzerine Allahû Tealâ’nın bu dizaynı farzdır. Allah’a ulaşmayı dilemek de herkesin üzerine farzdır. Yetmez, mutluluğunuzun da mutlak anahtarıdır. Bir insan Allah’a ulaşmayı dilemedikçe, mutluluğu yaşayamaz. Bu mümkün değildir!
Mutluluk standartlarına baktığımız zaman konuyu üç ayrı cepheden mütalâa edeceğiz.
1- İç dünyanızda kesintisiz, devamlı bir mutluluğu yaşayacaksınız.
2- Dış dünyanızda kesintisiz bir mutluluğu yaşayacaksınız.
3- Allah ile olan ilişkilerinizde kesintisiz bir mutluluğu yaşayacaksınız ve bu kesintisiz mutluluk, bir sulh ve sükûn halini ifade edecek.
Her açıdan kavganın bittiği bir dünyada yaşayacaksınız. Dikkat edin! Kavga sizin cephenizden biter, onların cephesinden bitmez; insanlar hep sizinle kavgalı olmakta devam edeceklerdir. Ama siz onlarla kavgalı olmayacaksınız.
bir insanın biriyle kavga etmesi, ya kendini müdafaa etmesine ya da kendisine yapılan saldırı sebebiyle o kişiden nefret etmesine, onun da ona saldırmasına imkân hazırlayan bir sürece denir. Böyle bir standartta eğer başkalarına kin duyuyorsanız, o zaman siz mutlu değilsiniz. Mutlulukta kin yoktur, mutlulukta düşmanlık oluşmaz, o kişiyi sever ve kendisini sevmeyenleri de sever. Ona düşman olanlar çoktur ama o kimseye düşman olmaz. Böyle bir hedefe hemen ulaşılabilir mi?... Hemen!
Sevgili kardeşlerim, Allah’a ulaşmayı dilemenizden itibaren, 5-6 aylık bir süre, sizin için mutlak bir saadet halini ifade eder. İç dünyanızda nefsinizle ruhunuz arasındaki kavganın, Allahû Tealâ tarafından kesildiği bir süreyi yaşayacaksınız. Dış dünyanızda başka insanlarla kavganın kesildiği bir süreci yaşayacaksınız ve Allah ile olan ilişkilerinizde, bütün emirleri yerine getiren, bundan büyük bir zevk alan, bütün yasakları uygulayan, bundan da Allah’ın emrini yerine getirdiği için büyük bir haz yaşayan bir insan olacaksınız.
Sevgili kardeşlerim, can dostlarım, gönül dostlarım, Allah ile olan ilişkilerinizi bir dizayna oturtursanız, Allah’ın sizi ne kadar çok sevdiğini göreceksiniz. Neden mi? Allah sizi niçin yaratmış biliyor musunuz? Mutlu olmanız için. Allah’ın size “Allah’a ulaşmayı dileyin!” emrini vermesinin arkasında yatan, sizin mutluluğunuzdur. Başka türlü, bir insanın mutlu olabilmesi mümkün değildir. Ne iç dünyasında ne dış dünyasında ne Allah ile olan ilişkilerinde…
Allah’a ulaşmayı dilediğiniz zaman Allahû Tealâ şeytanla ilişkinizi bir duvarla keser. Aranıza öyle bir engel koyar ki şeytan size ulaşamaz. Ulaşamazsa sizin için mutsuzluk ne iç dünyanızda ne dış dünyanızda ne de Allah ile olan ilişkilerde oluşur. Neden? Mutsuzluk bir kavga halidir, kesintisiz bir sulh ve sükûn halinin paralize edilmesidir, yok edilmesidir, kavganın hayatınıza etkileyici bir faktör olarak girmesidir.
İnsanlar size düşman olabilirler, hakkınızda çok şeyler söyleyebilirler, hakkınızda iftiralarda bulunabilirler. Bunlar hep mümkündür. Mutluluk odur ki öyle söylemelerine rağmen gene de onlardan nefret etmeyeceksiniz. Nefret etmediğinizi göreceksiniz. Onları da kurtarmak için çalışacaksınız. Onların da Allah’ın yoluna girmeleri için var olacaksınız.
Sevgili kardeşlerim, mutluluk kavganın bittiği yerdeki kesintisiz bir sulh ve sükûn halidir. İç dünyanızda devamlı kavga var. Var mı gerçekten? Evet, bir nefsiniz var; %100 afetlerle dolu. Bir ruhunuz var; %100 hasletlerle dolu. Ruhunuz Allah’ın bütün emirlerini yerine getirmenizi, yasak ettiği fiilleri işlememenizi ister. Nefsiniz ise Allah’ın hiçbir emrini yerine getirmek istemez, yasak ettiği ne varsa onların da hepsini işlemek ister. İşte bütün insanlar kulvara eşit şartlar içinde girerler. Nefsleri vardır, %100 afetlerle doludur; ruhları vardır, %100 hasletlerle doludur. Tam bir denge hali, iki kanat birbiri ile dengededir. Ve aklınız vücudunuza kumanda eder.
Allahû Tealâ mutlu olmanızın dizaynını oluşturduğu zaman siz Allah’a ulaşmayı dilediğiniz zaman nefsinizin afetlerine şeytanın tesir etmesi artık mümkün değildir. O zaman nefsinizin afetleri azgınlık gösteremezler. Şeytanın si

Alıntı

PEYGANBERIMIZ DEN HADIS

Ey Ashabım, Ey Ümmetim Allah'ın Ahlâkıyla Ahlâklanın! Muhakkak Ki; Allah'ın Ahlâkı İlim Ve Hilm'dir. İlim, Öğrenmekle Elde Edilir. Hilm, Şefkatle Kazanılır. Hayrı İsteyen Hayrı Bulur, Şerrden Kaçınan Korunur Ve Selâmete Kavuşur."

Hz. Muhammed Mustafa (S.A.V) Efendimiz şöyle buyuruyor:
“Ey sahâbelerim, ey ümmetim, Allah’ın ahlâkıyla ahlâklanın! Muhakkak ki; Allah’ın ahlâkı ilim ve hilm’dir. İlim öğrenilerek kazanılır, hilm şefkatle elde edilir. Hayrı isteyen hayrı bulur, şerrden kaçınan korunur ve selâmete kavuşur.”
Muhterem okuyucular, 14 asır evvel Nebîler Sultanı Hz. Muhammed Mustafa (S.A.V) Efendimiz’in söylediği bu hadîs-i şerifte aslında Kur’ân’ın bütünü ifade edilmiş durumdadır. Bunu beraberce âyet-i kerimeler ışığında birlikte görelim.
Kur’ân-ı Kerim standartlarında bizimle Allah arasındaki ilişkileri Allah 28 basamakta dizayn etmiş. Resûlullah (S.A.V) Efendimiz bu hadîsinde 28 basamağın bütününe işaret ediyor. Allah’ın Resûl’ü Mehdi (A.S) Efendimiz’in ilim açısından Kur’ân’ın bütününü değerlendiren bu konudaki açıklamalarına beraber bakalım. Kur’ân-ı Kerim’e göre insanlar ilim açısından 3 grupta toplanırlar. Birinci gruptakiler cahillerdir. Bunlar dünya hayatında ruhen Allah’a ulaşmayı dilemeyenlerdir. 28 basamağın ilk ikisinde bu cahiller grubu yer alır. Üçüncü basamaktan 14. basamağa kadar ki 12 basamakta yer alanlar ise Hac suresi 54. âyet-i kerimesine göre Allah’ın kendilerine ilim verdiği kişilerdir.

22/HAC-54: “Ve li ya’lemellezîne ûtul’ılme ennehul hakku min rabbike feyu’minû bihî fe tuhbite lehu kulûbuhum, ve innallâhe le hâdillezîne âmenû ilâ sırâtın mustakîm (mustakîmin).”
Ve kendilerine ilim verilenler onun Rabbinden bir hak olduğunu bilsinler diye ve ona inansınlar diye onların kalplerine ihbat konmuştur. Muhakkak ki; Allah âmenû olanları Sıratı Mustakîm’e ulaştırır.

Peygamber Efendimiz’in açıkladığı hadîste “hayrı isteyen hayrı bulur” dediği kişilerdir. Allahû Tealâ Enfal Suresi 23. âyet-i kerimesinde: “Biz onlarda hayır görseydik mutlaka işittirirdik.” buyuruyor.

8/ENFAL-23: “Ve lev alimallâhu fî him hayren le esmeahum, ve lev esmeahum le tevellev ve hum mu’ridûne(mu’ridûn).”
Ve Allah onların içinde hayır olduğunu bilse (görse) elbette onlara işittirirdi. Ve onlara işittirse bile, (onlar) mutlaka dönerlerdi ve onlar yüz çevirenlerdir.

Hayrı isteyenler Allah’a ulaşmayı dileyen, Allah’tan 10 ihsan alan kişilerdir. 10. ihsan mürşidin görülmesidir. Allah’ın kendisine mürşid gösterdiği kişi Nahl Suresinin 36. âyet- kerimesine göre ona tâbî olursa hadîsi şerifte ifade edilen, “şerrden kaçınan korunur” buyurduğu mürşidlerine 10 ihsanla tâbî olarak Allah’tan 10 ni’met alan kişilerdir. Üçüncü grup ilim sahipleridir.

16/NAHL-36: “Ve lekad beasnâ fî kulli ummetin resûlen eni’budullâhe vectenibûttâgût(vectenibûttâgûte), fe minhum men hedallâhu ve minhum men hakkat aleyhiddalâleh(aleyhiddalâlehtu), fesîrû fîl ardı fanzurû keyfe kâne âkıbetulmukezzibîn(âkıbetulmukezzibîne).”
Ve andolsun ki Biz bütün ümmetlerin (milletlerin, kavimlerin) içinde resûller beas ettik, (hayata getirdik, vazifeli kıldık) taguttan kurtulsunlar ve Allah’a kul olsunlar diye. Onlardan bir kısmı hidayete erdi ve bir kısmının üzerine dalâlet hak oldu. (Resûllere tâbî olanlar hidayete erdi, tâbî olmayanların ise üzerine dalâlet hak oldu). Yeryüzünde gezin, yalanlayanların akıbetinin nasıl olduğunu görün.

7 grup ilim sahibi vardır. Birinci grup ilim sahipleri ruhlarını Allah’a teslim edenlerdir. İkinci grup ilim sahipleri vechlerini (fizik vücutlarını ) Allah’a teslim edenlerdir. Üçüncü grup ilim sahipleri ise nefslerini Allah’a teslim edenlerdir. Dördüncü grup ilim sahipleri irşada ulaşan kalbi müzeyyen olanlardır. Beşinci grup ilim sahipleri iradesini Allah’a bağlayanlardır (irade teslimini gerçekleştirenlerdir). Altıncı grup ilim sahipleri kavmin resûlleridir. Yedinci grup ilim sahipleri Allah’ın nebîleri ve onların olmadığı zaman dilimlerinde Allah’ın Huzur Namazı’nın İmamı olarak seçtiği velî resûllerdir. Hz. Muhammed (S.A.V) Efendimiz hadîs-i şerifinde bu ilminin tatbikatının neticesinde daimî zikre ulaşanları “selâmete kavuşanlar” olarak açıklıyor. 12 kademede kalbi müzeyyen olanları hilm sahipleri olarak açıklıyor. Yani 26. basamakta daimî zikre ulaşarak, 27. basamakta nefslerini Allah’a teslim ederek Tövbe-i Nasuh’la tövbe ederek 28. basamağa ulaşan, böylece 12 kademede kalbi müzeyyen olanlar hilm sahipleridir. 28. basamağın 5. kademesinde iradesini de Allah’a teslim edenler ise Allah’ın ahlâkıyla ahlâklananlardır. Allah’ın ahlâkıyla ahlâklananların ilk grubu Allah’ın irşada memur, mezun kıldığı velî mürşidlerdir. Allah’ın ahlâkıyla ahlâklananların ikinci grubu Allah’ın kavmin içinde seçtiği velî resûllerdir. Her devirde Allah’ın ahlâkıyla ahlâklananların en zirve noktasında Allah’ın Huzur Namazı’nın İmamlığı’na seçtiği Huzur Namazı’nın İmamı bulunur.
Kur’ân-ı Kerim’i incelediğiniz zaman birçok âyet-i kerimede Allahû Tealâ Peygamber Efendimiz’e hitap ederek “sana ilim geldikten sonra” diyor.
Allahû Tealâ Bakara Suresinde şöyle buyuruyor:

2/BAKARA-120: “Ve len terdâ ankel yehûdu ve len nasârâ hattâ tettebia milletehum, kul inne hudâllâhi huvel hudâ, ve leinitteba’te ehvâehum ba’dellezî câeke minel ılmi, mâ leke minallâhi min veliyyin ve lâ nasîr(nasîrin).”
Sen onların dînine tâbî olmadıkça (uymadıkça) ne yahudiler ve ne de hristiyanlar senden (asla) razı olmazlar. De ki; “Muhakkak ki Allah’a ulaşmak (var ya); işte o, hidayettir.” Sana gelen bunca ilimden sonra eğer onların hevalarına uyarsan; andolsun ki, Allah’tan sana ne bir dost ve ne de bir yardımcı olmaz.

İşte burada Yüce Rabbimizin, Nebîler Sultanı Hz. Muhammed Mustafa (S.A.V)’e verdiği ilim ruhun, vechin, nefsin ve iradenin hidayetiyle ilgili verdiği, Kur’ân-ı Kerimin bütünüdür. Hz. Muhammed Mustafa (S.A.V) Efendimiz ilmin muhakkak ki; öğrenilerek kazanılacağını ifade buyuruyor. Acaba bu ilmi kimden alacağız, kim bizlere öğretecek? İşte konumuzun bu noktasında Allah’ın ahlâkıyla ahlâklanan Allah’ın resûllerinin devreye girdiğini, bunların başında da Nebîler Sultanı Hz. Muhammed Mustafa (S.A.V)’in yegâne varisi olan Zamanın İmamı’nı görüyoruz. Allahû Tealâ Bakara Suresinin 151. âyet-i kerimesinde şöyle buyuruyor:

2/BAKARA-151: “Kemâ erselnâ fîkum resûlen minkum yetlû aleykum âyâtinâ ve yuzekkîkum ve yuallimukumul kitâbe vel hıkmete ve yuallimukum mâ lemtekûnû ta’lemûn(ta’lemûne).” Nitekim size; içinizde (görev yapmak üzere) sizden bir resûl (peygamber) gönderdik ki, âyetlerimizi size tilâvet etsin (okuyup, açıklasın) ve sizi (nefslerinizi) tezkiye etsin, size kitap ve hikmet öğretsin ve (hikmetin de ötesinde) bilmediğiniz şeyleri öğretsin.

Allah’a ulaşmayı dilemeyenler cahillerdir. Bizimle Allah arasında Allah’ın dizayn ettiği ilk iki basamakta yer alanlardır. Hz. Muhammed Mustafa (S.A.V) Efendimiz’in bir başka hadîsinde: “Öyle insanlar var ki, Kur’ân okurlar ama Kur’ân kursaklarından geçmez.” buyurduğu insanlardır.
Hadîs-i şerifte bahsedilen hayrı isteyenler ve şerrden kaçınanlar ise Allah’ın kendilerine ilim verdiği, 10 ihsanla mürşidlerine tâbî olanlardır. Huzur Namazı’nın İmamı olan Allah’ın Velî Resûl’ünün birinci görevi âyetleri tilâvet ederek “hayrı isteyen ve şerrden kaçınanlara” Hac Suresinin 54. âyet-i kerimesine göre ilim vermektir. Huzur Namazı’nın İmamı’nın ikinci görevi, tâbî olanları 7 kademede tezkiye ederek ruhun Allah’a ulaşmasıyla onları birinci grup ilim sahipleri seviyesine ulaştırmaktır. 25. basamakta vechlerini de Allah’a teslim edenler ise ikinci grup ilim sahipleridir. Yani Kur’ân’ın ilk dört ruhunu öğrenenlerdir. 26. basamakta daimî zikre ulaşanlar selâmete kavuşanlardır. Hilm, 26. basamaktan başlar. Hilm, Bakara Suresinin 151. âyet-i kerimesinde bir bütün olarak ifade edilmiştir. Evvela ilim verilenler, sonra nefs tezkiyesi, yani birinci grup ilim sahipleri, sonra kitabın öğretilmesi ikinci grup ilim sahiplerini Rabbimiz açıklıyor. Sonra iki hikmet kademesinde bulunanlar, nefslerini Allah’a teslim eden üçüncü grup ilim sahipleri olarak bize açıklıyor. Bunlar aynı zamanda kalbi müzeyyen olmaya başlayan Huzur Namazı’nın İmamı’ndan hikmetin ötesini öğrenen dördüncü grup ilim sahipleridir. Kısacası Allahû Tealâ, bidayetten nihayete bir bütünü ifade ediyor Bakara-151’de.
Hilm nedir? Hilm, şefkatle, sevgiyle elde edilir. Allahû Tealâ ilmi bize veriyor. Eğer bu ilmi insanların faydasına kullanamıyorsak, o zaman biz bize düşeni yapmamış oluyoruz. İşte burada da hilm devreye giriyor. Şefkat, Rabbimizin İndi’nden zikirle kalbimize indirdiği o sonsuz sevginin bizden mahlûkatına, evvel emirde insanlara yansımasıdır. Hz. Muhammed Mustafa (S.A.V) biliyorsunuz bir hadîs-i şerifinde şöyle buyuruyor: “İnsanların en hayırlısı insanlara faydalı olandır.”
O halde her devirde en hayırlı olan ve insanlara en üst seviyede faydalı olan Zamanın İmamı’dır ve Zamanın İmamı’ndan almış olduğumuz Kur’ân-ı Kerim’in bu ilmini insanların istifadesine sunmamız lâzım. Bu da sevgiyle olgunlaşır, gerçekleşir.
Muhterem okuyucular, sevin! Evvel emirde seven, sevdiğinin kusurlarını görmez. Seviyorsanız, o kişinin birçok kusurunu bağışladığınızı göreceksiniz. O halde sürekli onun bunun hatasını araştıran bir insan, aslında kendisini aldatıyor. Bu noktada gerçekten Allah’ın ahlâkıyla ahlâklanmak için, kusurları bağışlamakta gece gibi olmak gereklidir. Nefsimiz var olduğu sürece henüz daimî zikre ulaşmamışsak mutlaka nefsin 19 afetinden kaynaklanan şerr taleplerden dolayı günah işleriz. Bu günahları Allah’ın bize açtığı tövbe kapısına müracaat ederek Rabbimizin af ve mağfiretine mazhar olabiliriz. İnsanların kusurlarını araştırmamalıyız. Allah’ın El Afuvv esmasının bir tezahürü olarak Yüce Rabbimiz yüzlerce kere nefsimizle işlediğimiz günahları, Rabbimize sığınıp af dilediğimizde nasıl bizi affediyorsa, bize karşı işlenen bu suçların da bizden taraf affolunması, örtülmesi lâzım. Eğer biz onları affedemezsek, Rabbimizin affına mazhar olamayız.
Muhterem okuyucular, hiç unutmayın, nefs öyle azgın bir varlıktır ki, sürekli bizi günahlara sürükler. Yani kısacası her saniye, her an Rabbimizin af kapısında dilenmemiz lâzım. Bu, nefsimizin manevî kalbinde mevcut olan 19 afetten kaynaklanan bir durum. Daimî zikre ulaşana kadar bu durum böyle devam eder. Daimî zikre ulaşıp selâmete kavuştuğumuz zaman nefsin 19 afeti yerine, ruhun 19 fazileti yerleştiği için her aksiyonumuz hayır olacaktır. Çevremizde hiç kimse artık bizim düşmanımız değildir. Düşmanımız kalmaz, kimseye kin tutmayız. Ama henüz insanlar bize dost değil. Ne zaman kalbimiz müzeyyen olursa çevremizdeki insanların hepsini seversek, hepsi bize dost olursa, o zaman Peygamber Efendimiz’in hadîs-i şerifte buyurduğu hilm sahiplerinden oluruz. Efendimiz’in sürekli, yıllardan beri bizlere ifade buyurduğu evrensel parola var: “Başkaları için yaşamak, başkaları için yaşamak, başkaları için yaşamak.”
Başkaları için olmak da lâfla olmaz. Muhakkak ki; bunun tatbikatı lâzım. Siz eğer şu anda kendi kendinize: “Ben başkaları içinim.” diyorsanız, hemen Allahû Tealâ gerçekten bunun ispatı sadedinde çevrenizdeki bir insandan sizin hoşunuza gitmeyen bir davranış gerçekleştirir. “Hadi bakalım, cevabını ver.” diyor. İşte bizde sıkılarak: “Hele böyle olur mu, şöyle olur mu?” diye karşı tarafı suçladığımızda aslında ondan yana değil, nefsimizden yana olduğumuzu net olarak ifade etmiş oluyoruz. Ondan yanaysam ne yapmamız lâzım? Daimî zikre ulaşmamış olanların Allah’ın emrettiği tarzda affetmesi lâzım? Ondan yanaysak: “Hay Allah senden razı olsun. Nefsimin eksik bir tarafını bana gösterdiğin için, bir kere daha Allah senden razı olsun.” deyip ve Rabbimize sığınarak: “Yarabbi, bu kardeşim vasıtasıyla bana eksik olan yanımı gösterdiğin için, bunun derdinin, devasının ilâcını da Sen vereceksin.” diye Rabbimize yalvarıp sığındığımız zaman, muhakkak ki; Allahû Tealâ’dan gerekli cevabı, gerekli yardımı alacağız.
Allahû Tealâ kullarına yardım etmeye her zaman hazırdır. Ama kullar kapıyı kendilerine kapatmadıkları taktirde. Ne yazık ki; biz insanlar cehalet sebebiyle her saniye, her an Allahû Tealâ’nın bizlere hazır beklettiği bir yardımı elimizin tersiyle itiyoruz. O inatçı nefsimiz var ya, bize kapıyı kapattırıyor, o ezelî ve ebedî düşman olan iblis de öbür tarafta kapıyı kendimize kapattığımız zaman kıs kıs gülüyor.
İşte muhterem okuyucular, nefs ve şeytan. İkisi ezelî ve ebedî düşman. Ama bunlardan en ünlü düşman hangisi? Nefs, nefs ve nefs. Düşman dışarıda değil, düşman kendi içimizde... Allahû Tealâ bu düşmana karşı savaşmamızı istiyor. İnsanın meleklerden üstün olmasının, insanın bütün mahlûkattan şerefli olmasının odak noktasında nefsine karşı savaşı kazanmasına bağlı oluşu vardır. Ve nefse karşı savaşmanın yegâne silâhı, zikir, zikir, zikirdir.
Biz Allah’ı zikrettiğimiz zaman, Allah’ın istediği savaşı, nefsimize karşı kazanabiliriz. Biz zikretmediğimiz zaman, şeytanla beraber başımızda bekliyor. O halde bakın bakalım, ne zaman zikretmiyorsak, o an düşmana (nefsimize ve iblise) yenik düşüyoruz. Ne zaman zikrediyorsak, gâlip olan Allah’ın taraftarlarıdır. Bu bizden kaynaklanan bir güç değil. Her zaman Efendimiz ifade buyuruyor: “En güçlü olan, Allah ile beraber olandır.” Kâinatın sahibi, herşeye, zerreye hükmeden, Yüce Rabbimizdir. Biz O’nun ismini ardarda kalbimizde tekrar etmeye başladığımız zaman ,“Allah” dediğimiz zaman Allah bizimle beraber. En kuvvetli olan bizimle beraberse bizi yenecek yoktur. “Allah”ı zikredelim, nefsimize ve şeytana gâlip gelelim, “Allah” diyelim ve en kuvvetli olan Allah ile beraber olalım.
Muhterem okuyucular, hilm sahipleri daimî zikre ulaşmış, kalbi 12 kademede müzeyyen olanlardır. Hilm, muhakkak ki; Allah’ın bize verdiği ilmin mahlûkat içerisinde tatbikatıdır, uygulamasıdır. İlmi yaşamanın odak noktasında da mahlûkata sevgi var, mahlûkata sevgi var, mahlûkata sevgi var.
14 asır evvel kitabın bütününe tâbî olan, yani ilmin bütününü yaşayan sahâbenin, Al-i İmran Suresinin 119. âyet-i kerimesinde Allahû Tealâ vasıflarını veriyor.

3/AL-İ İMRAN-119: “Hâ entum ulâi tuhıbbûnehum ve lâ yuhıbbûnekum ve tû’minûne bil kitâbi kullih(kullihi), ve izâ lekûkum kâlû âmennâ, ve izâ halev addû aleykumul enâmile minel gayz(gayzı), kul mûtû bi gayzıkum, innellâhe alîmun bizâtis sudûr(sudûri).”
(Ey mü’minler!) Siz öyle kimselersiniz ki, onlar sizi sevmedikleri halde, siz onları seversiniz ve siz kitabın bütününe îmân edersiniz. Onlar sizinle karşılaştıkları zaman, “Îmân ettik.” derler. Ama tenhada kendi başlarına kaldıkları zaman, size olan öfkelerinden (dolayı) parmak uçlarını ısırırlar. De ki; “Öfkenizden ölün.” Hiç şüphesiz Allah, sinelerde olanı bilir.

İşte muhterem okuyucular, Allahû Tealâ bizden bu Kur’ân’ın bütününü hayata geçirmemizi, yaşamamızı istiyor. Yaşadığımız zaman ne olacak? Düşmanımız yok. Düşmanlarımız da dost. Onun için Yunus Emre ne diyor? “Düşmanımız kindir bizim. Biz kimseye kin tutmazız. Ağyar bile dosttur bize.” Ne zaman daimî zikre ulaşırsak, 19 tane afetin yerine hasletler gelip yerleşirse biz artık kimseye düşman değiliz. Ama henüz herkes bize dost değil. Ne zaman 12 kademede kalbimiz müzeyyen olursa o zaman ağyar (düşman) bile bize dost olur.
İşte 14 asır evvel sahâbenin düşmanları kendilerine dost oldu. Efendimiz’in buyurduğu gibi daimî zikre ulaşarak. Düşmanla olan kavganızı bitirmek değil, düşmanı sevmeniz lâzımdır. Ne zaman kalbimiz müzeyyen olursa, o zaman biz düşmanımızı da severiz. Sahâbe gibi düşmanlarımız bize dost olur. İşte Kur’ân’ın bütününe tâbî olanlar hadîs-i şerifte açıklanan bu hilm sahipleridir. Bu kitabın bütünüdür.
Bundan daha büyük şefaat olur mu muhterem okuyucular? Bu sonsuz ilim farziyetini Kur’ân-ı Kerim’de Allahû Tealâ bizlere bahşetmiş. Ama Resûlullah (S.A.V)’in buyurduğu gibi: “Öyle insanlar vardır ki, Kur’ân-ı Kerim okurlar, ama Kur’ân-ı Kerim kursaklarından geçmez.” Bugün İslâm âleminde bu sonsuz ilim hazinesi, Kur’ân-ı Kerim kursaklarından geçmeyen insanların elinde heba olmuş, unutulmuş. Günümüz Huzur Namazı’nın İmamı Mehdi (A.S) Allah’ın Resûl’ü Furkan Suresinin 30. âyet-i kerimesinde “Yarabbim benim kavmim bu Kur’ân’ı unuttu.” buyuruyor. Öte yandan, İstiklâl Marşımız’ın yazarı Mehmet Akif Ersoy’un sözlerini unutmayın: “Bu Kur’ân-ı Kerim, ne mezarlarda okunmak, ne de fal bakmak için indirildi. Bu Kur’ân-ı Kerim, yaşamak için indirildi.”
Öyleyse muhterem okuyucular, Allah’ın dizaynı içerisinde, şu sonsuz ilim hazinesi olan Kur’ân-ı Kerim’i yaşamak, ancak sahâbe gibi ilim ve hilm sahibi olmakla mümkündür.
Muhterem okuyucular, Rabbimiz: “Allah’a ulaşmayı dileyin, ön şart, ondan sonra mürşidinize tâbî olun, ahiret saadeti ve dünya saadetinin yarısı sizin olur. O zaman kâinatta fizik ve fizik ötesi kapılar Allah’a ulaşmayı dileyen, ihsanla mürşidine tâbî olan herkese açılır. Şartı ne? Allah’a ulaşmayı dileyeceğiz. Allah’a ulaşmayı dilemediğimiz taktirde her kapı kapalı. Allahû Tealâ yiyelim, içelim diye bizi dünyaya göndermedi. İnsan olmanın vasfı, hedefi Allah’a kul olmaktır. Onun için kul olmak, insanı insan eder ve her devirde insan-ı kâmil olanların arasında Allah’ın Huzur Namazı’nın İmamı olarak seçtiği kavmin resûlünü de sultan eder. Allah’a ulaşmayı, iç sesinizle, iç dünyanızda dileyin, konuşun kendi kendinizle. Kalbiniz konuşsun, kalbinizin konuşmasını Allah işitir.
Onun için Allahû Tealâ kalplere bakıyor: “Vallahu semîun alîm.” Kalpte olanı da biliyor ve işitiyor... Efendimiz buyuruyor ki: “Kim Allah’a ulaşmayı dilerse (dileyip dilemediğini Allah en iyi bilendir) mutlaka Allah’tan 10 ihsan alır. Onuncu ihsan mürşiddir.
Mürşide ihsanla tâbî olan kişiye Allah 10 ni’met verir. İşte o kişinin namaz kılmamazlık etmesi mümkün değil. Çünkü namazı Allah ona sevdirtecek. Nasıl insan sevdiği şeye koşarak gidiyorsa, o zaman namaza da öyle koşarak gidecek. Herşey bir yana, namaz bir yana; herşey bir yana, oruç bir yana. Yani namazı, orucu, Allah’ın emirlerini herşeyin önüne geçirecek. Neden? Çünkü Allah onun kalbine o sevgiyi verecek. Şimdi düşünmemiz gerekmez mi? Biz Allah’a ulaşmayı dilemişiz, mürşidimize tâbî olmuşuz, ama namaz kılmıyoruz. Biz Allah’a ulaşmayı dilemişiz, mürşidimize tâbî olmuşuz, ama oruç tutmuyoruz. Biz Allah’a ulaşmayı dilemişiz, mürşidimize tâbî olmuşuz, ama zikir yapmıyoruz. Biz Allah’a ulaşmayı dilemişiz, mürşidimize tâbî olmuşuz, ama hizmet vermiyoruz. Bu bizim hoşumuza gitmiyor. O zaman kalbimize yönelelim. Orada bir eksiklik var. Biz kendimizi kandırıyoruz. Kalbimize yönelelim, konuşun: “Rabbim ben Sana ulaşmak istiyorum. Beni bu konuda teçhiz et Yarabbim.” deyin. İşte sadece hayrı istemek değil, şerrden de kaçınmamız lâzım.
Biliyorsunuz Allah’ın emirleri ve nehiyleri var. Allah, emirlerini yapmamızı, yasaklarından kaçınmamızı istiyor. O halde yasaklardan kaçındığınız an korunursunuz. Şerre bir misal verelim: Cuma vakti gelmiş, namazı kılmanız lâzım, cumanın kazası da yok. Ama arkadaşınız sizi çağırıyor, gelmiş: “Falanca yerde arkadaş toplantısı var.” İşte orada iki tercihle karşı karşıyasınız. Oraya gittiğiniz zaman kafa çekeceksiniz. Eğer sen iç dünyanda bu kaçınma işlemini yaparsan, Allah seni o şerrden koruyacaktır. Ama sen iç dünyanda talep sahibisin: “Yarabbim, beni niye korumadın?” demen olmaz. Herşeyden evvel kesinlikle ne yapman lâzım? Kalben korunma talebini Allah’a bildireceksin. “Rabbim beni koru. Kaçınıyorum ben, kendim tek başıma yardımın olmadan muvaffak olamıyorum, yapamıyorum bu işi. Beni koru, bana yardım et Yarabbim.” O zaman korunursun. Şerrden kaçınan korunur. Kimden korunur? Bakın kimden korunduğunu Allahû Tealâ Nahl Suresinde bildirmiş:

16/NAHL-36: “Ve lekad beasnâ fî kulli ummetin resûlen eni’budullâhe vectenibûttâgût(vectenibûttâgûte), fe minhum men hedallâhu ve minhum men hakkat aleyhiddalâleh(aleyhiddalâletu), fesîrû fîl ardı fanzurû keyfe kâne âkıbetulmukezzibîn(âkıbetulmukezzibîne).”
Ve andolsun ki Biz bütün ümmetlerin (milletlerin, kavimlerin) içinde resûller beas ettik, (hayata getirdik, vazifeli kıldık) taguttan kurtulsunlar ve Allah’a kul olsunlar diye. Onlardan bir kısmı hidayete erdi ve bir kısmının üzerine dalâlet hak oldu. (Resûllere tâbî olanlar hidayete erdi, tâbî olmayanların ise üzerine dalâlet hak oldu). Yeryüzünde gezin, yalanlayanların akıbetinin nasıl olduğunu görün.

Başlangıçta herkesin nefsinin manevî kalbinde 19 tane afet var. Nefsin bütün talepleri bu afetlerden kaynaklanıyor. Şeytan bu afetlere tesir ederek bize şerr işlettiriyor. Ama muhterem okuyucular, Efendimiz’in buyurduğu neydi? Mürşidine tâbî olup başının üzerinde Huzur Namazı İmamı’nın Ruhu’yla korunan, hafizun olan kişi nefs tezkiyesiyle beraber mücahede ve riyazetle hedefine ulaşır.
Mücahede neydi? Allah’ın “yap” dediği ve nefsimizin yapmak istemediği o emri nefsimize zorla yaptırmak. Nefsimiz namaz kılmak istemiyor. Biz o kılmak istemediği namazı 10 kat kılıp, ona o cezayı verelim. Nefsimiz yasak bir fiili işlemek istiyor onu da ona yaptırmayacağız. Riyazetle nefsimizin talebine mani olacağız. Nefs tezkiyesiyle beraber mücahede ve riyazeti devreye koyarak her gün zikrimizi biraz daha artıracağız. Böylece Rabbimizin koruyucu zırhına sahip olacağız. Bir hata ve sıkıntı durumunda Rabbimizden yardım istemeyi ihmal etmeyeceğiz. “Yarabbim beni koru. Senden yardım istiyorum. Nefs beni sürekli birtakım olaylar ile zikirden alıkoyuyor. Bu nefse karşı bana yardım et Yarabbim. Ben senden yardım istiyorum.” diyeceğiz. Göreceksiniz ki mutlaka Allah’ın yardımı gelir. Gelmediğini düşünelim istediğiniz zaman gelmedi. Bu neyin ispatıdır? Liyâkat eksikliğinin ispatıdır. O zaman daha fazla zikredelim, Allah yolunda hizmetimizi artıralım. O liyâkat seviyesine ulaştığınız zaman kesinlikle yardım gelir.
Hayrı isteyen hayrı bulur. O zaman siz kaçınma işlemini yapacaksınız ki, Allahû Tealâ da sizi korusun. Ne olur siz hayrı isterseniz, şerrden kaçınırsanız? Selâmete kavuşursunuz.
İşte muhterem okuyucular, “kalb-i selim” kalbimizin daimî zikre ulaşıp 12 kademede müzeyyen olduğu noktadır. Kalbi müzeyyen olan bir insan, Allah’ın kendisine verdiği sonsuz ni’metler karşısında kendisinin bir kul olarak yaptığını sıfır olarak görür ve der ki: “Rabbim bu bana yetmiyor, Sana köle olmak istiyorum.” Muhakkak ki; Allahû Tealâ talebini kabul buyurur ve irade bağlanmasıyla, o kişi Allah’a köle olur. Bihakkın takvaya ulaşan Allah’ın köleleri, Allah’ın ahlâkıyla ahlâklananlardır. Bunlar üç grupta toplanır. Birinci gruptakiler Allah’ın irşadla vazifeli kıldığı velî mürşidlerdir. İkinci gruptakiler Allah’ın kavimlerde seçtiği velî resûllerdir. Üçüncü ve son grupta olanlar Huzur Namazı’nın İmamları’dır. Köleliğe ulaşmış olan insanlar içerisinde her devirde bir tek kişiyi Allahû Tealâ tasarrufuna alır. Bu Devrin İmamı’dır. Günümüzde bu Mehdi(A.S)’dır, Efendimiz Hazretleri’dir.
Rabbimize o üst seviye ni’mete, Mehdi (A.S)’a bizi ulaştırdığı için, O’nun derslerinde bulunmayı bizlere nasip kıldığı için, O’nun öğretisinden bizlere verdiği her ni’met için Rabbimize sonsuz hamdeder, şükrederiz.
Ve hadîs yazımı da bu sözlerle noktalarım.
Allah hepinizden razı olsun Efendimiz’in himmetiyle...